rozdział 19 :D

Minął już tydzień, Laura jest jeszcze w śpiączce. Codziennie u niej byłem i opowiadałem co się wydarzyło, czy po prostu zapewniałem o swojej miłości. Nie mogę się doczekać aż zobaczę jej piękne zielone oczka i będę mógł powiedzieć prawdę. Nawet w szpitalu wyglądała jak aniołek.

***perspektywa Ali***
moja przyjaciółka od tygodnia leży w śpiączce. Codziennie u niej jesteśmy, ale najczęściej jest u niej Harry, nie opuszczaj jej prawie wcale. Dzisiaj Musiale złożyć papiery do nowej szkoły. Wstałam rano, pogoda nawet dzisiaj dopisywała.  Poszłam do łazienki ogarnąć się i zrobić makijaż, ubrałam się w krótkie czarne spodenki, zwiewną białą bluzkę z czarny kołnierzykiem i czarne szpile. Zeszłam na dół i poszłam do kuchni wyciągnęła wszystkie składniki i zrobiłam pyszne śniadanie, dla siebie i dla chłopaków i dziewczyn. Zjadłam szybko śniadanie i miała już wychodzić, ale zatrzymał nie Niall.

-poczekaj na nie, zawiozę Cie.

-nie trzeba, dam radę, a po za tym chcę jeszcze jechać do szpitala.

-to ty bardziej, zaczekaj.

Niall poszedł do kuchni, wziął tylko jedna kromkę z nutellą i poszedł do garażu. Wyjechał swoi autkiem i pojechaliśmy do szkoły. Złożyła papiery i pojechaliśmy do szpitala. Była dopiero 11 a Hazza siedział u Lau od 6. Biedaczek. Stanęliśmy z Niellem za szyba i przyglądaliśmy się leżącej Lau i Harry, który płakał, trzymając jej rękę.

-biedactwo, jak on cierpi.- Zwróciła się do, Nialla, który obejmował mnie w pasie.

-tak, masz rację, najgorsze jest to, że rodzice Lou, na pewno nie pozwolą jej tu być, zabiorą ja do Polski, on się załamie.

-nie dopuszcza tego do siebie. Wiesz, że jak ją zabiorą to mnie też.

-jak to?- Widział zdziwienie w oczach blondynka

-no tak

-nie pozwolę na to.

-wiem, ale póki, co nie wybieram się nigdzie.

Przyszła mama Laury. Od razu zamilkliśmy.

-dzień dobry- przywitaliśmy się grzecznie.

-cześć dzieciaki. Odpowiedziała smutno i zajrzała za szybę.- A Harry jej nie opuszcza nawet na chwile?

-nie, martwi się o nią i czuje się winny temu.- Powiedziała na jednym wydechu.- Biedactwo, jak tak dalej będzie to nie długo wyląduje koło Lau.

-hm. A to nie jego wina? Przecież to on jej nie dopilnował.

-ciocia, ale to nie tak, wiesz, jaka jest Laura, wkurzyła się i wybiegła z domu, nie chciała nikogo słuchać i nie zauważyła tego auta.

-nie broń go dobrze?

-ciocia, ale ja go nie bronie tylko taka jest prawda

-dobrze, niech ci będzie.

Zapanowała niezręczna cisza i chyba Niall postanowił ją przerwać.

-ale państwo nie zabiorą jej do Polskie prawda?

-oczywiście, że tak, nie zostanie tu..

-dlaczego? –widziałam rozpacz w jego oczach.

-ponieważ nie jest tu bezpieczna z wami.

-jest i to bardzo.

-widzę właśnie, jak Tylko odzyska siły wracamy do Polski i ta zacznie rehabilitacje w mojej klinice.

-ale ciocia…- zaczęłam.

-ale żadne ale. – mama Laury odwróciła się i weszła do Sali swojej córki. Złapała Hazzę za ramie i usiadła obok.

-myślisz, że ja przekonamy?- zapytał Niall

-peeewnie. Nie wierzysz we mnie?

-oczywiście, że wierzę. – pocałował mnie w policzek.

Przyszedł lekarz i wyprosił ciocię Agę i Harrego.

-o co chodzi?- spytałam lekko spanikowana.

-lekarz będzie ją wybudzał.- powiedział Hazza i iskierkami radości.

-to świetnie. – ucieszyłam się i z radości skoczyłam na Nialla, który śmiał się ze mnie. Po ok. 40 minutach wyszedł lekarz. Pierwszy zerwał się Harry. Zaraz za nim do lekarza podeszli rodzice Lau,

-i co z nią panie doktorze.?- zapytał szybko loczek.

-mam dobre wieści. Z Laura jest wszystko w porządku, wszystko się ładnie goi i teraz dochodzi do siebie,

-to świetnie- ucieszył się Harry.

-ale to nie wszystko. Wystąpiły małe komplikację. Laura dość mocno uderzyła potylicą o ziemię, na szczęście nie zagraża to życiu, ale przez najbliższy czas może mieć nie sprawność w nogach.

-to znaczy że ona nigdy nie będzie tańczyć.?- zapytał zdruzgotany loczek.

-jeżeli będzie ćwiczyć to wróci do tego, ale na razie nie a mowy o tańcu. Będzie najprawdopodobniej chodzić tylko z pomocą , ale taniec to za dużo. Myślę, że jeżeli będzie ćwiczyć, tu u nas i trochę w domu to wróci do tańca za półtora miesiąca góra dwa. Więc ja się już pożegnam z państwem, jeżeli wyniki będą dobre to pojutrze będzie mogła wyjść. – Harry wszedł do Lau. A my wróciliśmy do domu. Niall zrobił obiad i przygotował jakieś filmy.

-Al., poszłabyś ze mną na randkę. ? – zapytał Niall lekko się rumieniąc.

-jasne. Kiedy?

-może jutro. ?

-jasne. – wstał i chciałam iść do kuchni po sok. Stanęła za nim i od tyłu przytuliła szepcząc do ucha- uwielbiam jak się rumienisz.- pocałowałam go lekko w policzek i przygryzłam delikatnie jego płatek ucha. Razem spędziliśmy całą noc.

***w ty samym czasie Laura***

Obudziłam się w szpitalu, nie wiedziała co się dzieje. Lekarz uświadomił mnie o wypadku i o tym, że nie będę mogła na razie tańczyć. Nie mogłam powstrzymać łez. Moje marzenia legły w gruzach. Nie będę mogła biegać tańczyć, nic. To koniec. Płakałam. Wszedł do Sali Harry.

-kochanie, jak dobrze, że jesteś już z nami. – Harry był zadowolony. Nie odzywałam się. Nie zapomniała o tym zdjęciu.

-kochanie ja wiem, że jesteś na mnie zła, ale wysłuchaj mnie.- wciąż się nie odzywałam, tylko płakałam.- na tym zdjęciu jestem z kuzynką. Kiedy wróciłem ostatnio z Polski, przyjechała do mnie kuzynka, odprowadziłem ja do hotelu, pocałowałem w policzek na pożegnanie, a ktoś zrobił takie ujęcie, że wydaje się, że się całujemy . wierzysz mmi?

-tak Harry wierze, tylko nie mogę uwierzyć w to, że przez własną głupotę nie będę mogła tańczyć, ćwiczyć. To mnie przerasta Harry, proszę nie zostawiaj mnie z tym samej.

-kochanie, nigdy przenigdy cię samej nie zostawię. Kocha cię. – pocałował mnie delikatnie w usta.

-przekonałam rodziców, mogę zostać w Londynie, ale na próbę, jeżeli coś się jeszcze wydarzy, to wsiada w pierwszy samolot i wracam do Polski.

-nic się nie wydarzy, obiecuję, będę cie pilnował jak oczka w głowie.

-dziękuję, mam prośbę.

-wszystko co chcesz księżniczko.

-zabierz nie stąd.

-poczekaj do jutra.

-ale ja chce dzisiaj,

-jutro, skarbie ni mogę cie narażać.

-pfii.

-ale wiesz, że cię kocham najbardziej na świecie?

-wiem, wiem,

-a wiesz, że spełnię twoje wszystkie marzenia?

-wszystkie?- spytałam zadziornie

-wszystkie.

-to naucz mnie czysto śpiewać.

-ja?

-no a ja ?

-spoko, dla nie to przyjemność.

-świetnie, to zaczynaj.

-teraz?

-no teraz.

-może jutro jak wyjdziesz, przynajmniej będę miał pianino.

-no niech ci będzie.

-dobra kochanie, ja lecę do domu, bo już dwudziesta, zaraz mnie wywalą.

-dobrze kochanie, do zobaczenia jutro. Tylko bądź z samego rana.

-będę jeszcze za nim się obudzisz.- pocałował mnie delikatnie w usta i wyszedł. Harry ummie poprawić mi humorek, ale tylko na chwilę, zaraz jak wyszedł, zrobiło mi się znów bardzo smutno, płakałam, znowu. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam.  

*******************************************************************************************************

podoba się?

kocham was bardzo